سال 93 هم روزهای آخرش رو میگذرونه. کلا سال خوبی بود برای ما. امیدوارم که برای همه همینظور بوده باشه و همینظور هم تمام بشه. سال آرومی بود برای من، به قول معروف نقطه عطفی تو زندگیم نبود. البته برای همسر جان اینطور نبود و خدا رو شکر به یکی از مایلستونهای زندگیش که عضو هیأت علمی دانشگاه شدن بود رسید. توی زمینه کار با کودکان رشد خوبی اتفاق افتاد. آشنا شدن من با رویکرد تربیت سالم و همچنین اقای فرشچی و آقای دکتر مسعود آبیار خیلی کمکم کرد. احساس میکنم روابطم با محمدعلی در مسیر خوبی جلو میره. یک توصیه ای به همه والدین میکنم. تو روابط با بچه تان گاهی سعی کنید دنیا رو از دید او ببینید. درست خودتان رو جای او بگذارید. خیلی به روابطتان کمک میکنه. کارگاه های تربیت سالم واقعا بنظر من مفید هستند. درس هم تمام شد و فقط مونده پایان نامه. خدا رو شکر استاد راهنمام یکی از بهترین استادان روانشناسی کودک هستند. بیشتر از اینکه استاد باشند پدر هستند و من دریافته ام که حتی تو این سن و سال بیشترین نیاز آدم حس امنیت هست. دلم میخواد هر خانم بارداری رو که میبینم بهش بگم چقدر دوران بارداری و سال اول تولد در کل دوران زندگی اهمیت داره.  متاسفانه آموزشهایی که در هر زمان لازمه داده نمیشه و بعدا که به مشکل برمیخوریم تازه جای خالیش احساس میشه. متاسفانه تعداد کودکان اوتیسم و بیش فعال به شدت در حال افزایشه و هرکدام یک خانواده رو تحت الشعاع قرار می دهند.