امروز تو تقویم روز بزرگداشت فردوسیه. من که تا اسم فردوسی میاد غیر از اون بیت "بسی رنج بردم در این سال سی" یاد یک بیت دیگه هم میفتم.

"زنان را همی بس بود یک هنر              نشینند و زایند شیران نر"

شما هم داغ دلتون تازه شد. من نمیدونم واقعا منظور جناب فردوسی چی بوده ولی این رو میدونم که همین یک هنر زنان که هیچ مردی نمیتونه داشته باشه نشاندهنده قابلیتهای خیلی زیادشونه. ترجیح میدم فک کنم که جناب ابوالقاسم خان  قصد خیر داشته‌اند و میخواسته‌اند یکجوری به این هنر زنها اشاره کنند و بگن همین برای اینکه زنها به وجودشان افتخار کنند کافیه. مصرع دوم رو هم شاید از بابت کم آوردن قافیه اینجوری گفتن. نمیدوم. آخه حتی اگر از شیران نرش هم بگذریم، نشسته که نمیزان!!